تا ز آغوش پر از مهر وطن دور شدم
خسته و در بدر و بيکس و رنجور شدم

هرکس و ناکس بيگانه زند زخم زبان
داغها بر دل و آغشته ناسور شدم

بي تو اي مادر ميهن چه برم بار حيات
گر حقيقت نگري زنده درين گور شدم

در دل ما نبود جز غم و اندوه فراق
تا که در حلقه هجران تو محصور شدم

در فضاي تو چو سيمرغ هوا بودم و ليک
بال و پر بسته و بازيچه هر مور شدم

بهر پيدا شدن لقمه نان شب و روز
پيش هر ناکس و کس فعله و مزدور شدم

در فراق سرک و کوچه پرگرد وطن
اندرين چاده قيرين بخدا کور شدم

شده آماجگه تير ستم خانه مان
دل صد پاره چو هر خوشه انگور شدم

از جفا و ستم خصم وطن گشت خراب
ليک در تجربه معرکه معمور شدم