قریهء کوچک ما
ده پربارانیست
روستاییست پراز همهمهء طوطی ها
کوچه باغش همه شب
لب بلب ازنفس نای شبانان جوان
لب رودش همه سال
تازه از خندهء پربرکت آب

بچه های ده ما
حرمت مزرعه را میدانند
تابجاییکه بهرساقه عنایت دارند
وبهر غنچه گکی ، غنچه گکی از لبخند

مردمان ده ما
بصفای گل اشک اند وصمیمیت صبح
آبی پاک هوای ده خود را هرگز
بادم سرد نمی آلایند

ده ما
مزرعهء عشق وصدا هست
وفضای ده ما
لحظهء نیست

تهی باشد از آهنگ سلام
مردمان ده ما
همگی می فهمند
که پرستو وکبوتر خوبست
وچکاوکهارا
که بهار ازفدم کوچکشان میریزد

دانه باید افشاند
مردمان ده ما
همگی میدانند:
کدخدا باید از ما باشد
کدخدا باید بیگانه نباشد با ما
کد خدا باید
که بداند حتما
پل وپلوان و گل وباغچه را
کد خدا باید پیوسته پرستار درختان باشد
وبگیر دایم
حق وحقابهء مظلومان را

ازکسانیکه به حقابه نمی اندیشند
کد خدای ده ما
هرگز وهیچ بدیوار نمی اندیشد
وبه چیزیکه ازو تفرقه رونق گیرد
کدخدای ده ما
معنی تفرقه را میداند
خطر فاصله را می فهمد
به همان زاغه قناعت دارد

بهمان کاسهء چوبین ولب نان جوین
او همیشه لب کرد
زیر چتر غزل غچی ها
مرد ومردانه بما میگوید:
بچه ها میدانید؟
آسمان زان شماست
وزمین
آب دریا ها نیز!
ماهیان را مگذارید بدام اندازند
جنگل ومزرعه را
هوش تان باشد با خواب نیالاید کس!
باغرا بیکس وتنها مهلید
مگذارید رگ جویش را
دست مرموزی ناگاه بخشکاند هان!
وکبوتر ها را
بگذارید که پرواز کنند
لاله ها را هرگز
مگذارید کسی دسته کند
تابیاراید سالون پذیرایی خویش!
لاله اینجا گل نیست!
لاله دستان بخون شستهء یاران شماست
گل خورشید ، همیشه
ز زمین کف دستان شما میروید
هان مبادا
بگدایی طلبید
از در خانهء همسایه خود!!

&&&

ده ما لب بلب از زمزمهء باران است
سنگ اینجا حتی
نفسش سبز ودراندیشهء سبزینه گی است
کوه ها حتی پشتاره بدوش
دشت ها زیر لحاف علف تازه
هوا سبز
ودرختان هرگز
باورم نیست بدانند
فصل پاییزی واندوه تهیدستی را
مهربانانه ترین واژه
صمیمانه ترین حرف
روی دفترچهء این خطه به نظم آمده است
نیست بامی که نروییده برآن
قامت سبز گیاهی ، گل یرخی ، ایدوست!
لحظهء بنشینی
دوردورت گل سوری وسمن می روید
همه جا پرقدم بارانست
بوی سیال نم وبرکت تاکستانست
ذرهء نیست تهی باشد ازاندیشه ء رشد
همه جا گرمیی رویش
همه سو نبض بهار

&&&

ای که از شهر بجان آمده ای
ای که از قحطی آیینه دلت سنگین است
کوله بار سفرت را بردار
پا بپای گل دختر ، گل سرخ
روبدرگاه ده ما بگذار...