تیره شد شهر هریوا ، از فضای مرگباری
گر بگوئی مرگ بارد ، ز آسمان گویم که آری

ز آتش بمباردمانها ، شعله ها بر آسمانها
گشت چون آتش فشانها ، هر طرف شهر و دیاری

گشت غرق خون و آهن ، پیر مرد و کودک و زن
سر کشد از کوی و برزن ، موشکی چون اژدهاری

شعله بمبارد و هاوان ، شهر و دِه را کرده ویران
گشت یکسر کاخ و بستان ، توده خاکی خار زاری

تانک زنجیری به غارت ، کرد ویران صد عمارت
زین همه کین و خسارت ، نیست مصئون کشت و کاری

پرچمِ بی دین و ایمان ، گشت هم پیمان شیطان
مملکت گردیده ویران ، از گروه نابکاری

ارتش سرخ ستمگر ، بسته در هرگوشه سنگر
دشت و صحرا را سراسر ، کرده از خون لاله زاری

صد هزاران کشته بینی ، کشته ها را پشته بینی
صد بخون آغشته بینی ، نوجوان گلعذاری

هست افغان مسلمان ، با تفنگ خود به میدان
کرد از رگبار بی جان ، خصم را در هر دیاری

حق شود پیروز آخر بر سپاه روس کافر
نعره الله اکبر، شد بلند از هر کناری

اقتدار روس کم کم ، میشود نابود و برهم
این طلسم شوم محکم ، خورد گردد چون غباری

باند پرچم خسته گردد ، دست و پا بشکسته گردد
قوم افغان بسته گردد ، خون نماید شاهکاری

شوروی گردد فراری ، از وطن با ننگ و خواری
حق دهد از لطف و یاری ، مسلمین را اقتداری

مسلمین آزاد گردند ، خرم و دلشاد گردند
باز ز نو آباد گردند ، چون فضای نو بهاری

شوروی نابود و رسوا ، میشود آخر بدنیا
هست حل این معما ، مسلمین را افتخاری